Het DNA van een innovator

Innovatie zit soms niet alleen in techniek, gebouwen of grote beslissingen. Soms zit het in hoe iemand thuiskomt. In hoe hij luistert. In hoe hij blijft nadenken over hoe het beter kan: voor anderen én voor het bedrijf. Wie Arend ziet als ondernemer, ziet een man in beweging. Maar wie hem kent als vader, ziet iets anders. Iets dat die beweging verklaart.

Aan tafel zitten zijn drie kinderen: Stefan, Monique en Lyanne. Drie stemmen, drie perspectieven, één verhaal. Over opgroeien met iemand die altijd vooruitkijkt. Over warmte, gedrevenheid en de stap naar Nieuwleusen, die niet alleen een verhuizing is, maar een volgende bladzijde.

“Stilstaan is geen optie bij hem”
Monique lacht als ze het zegt. “Dat is denk ik echt de kern. Stilstaan is geen optie. Dat is niet alleen de quote van de wervingscampagne van Lely. Hij is zó gedreven. Altijd bezig met verbeteren, groeien en vooral anderen daarin meenemen.”

Stefan knikt meteen. “Ja, dat zie je overal in terug. Hij is altijd op zoek naar iets nieuws. Naar hoe dingen beter kunnen. Dat zit echt in hem. En het mooie is: hij doet dat niet alleen voor zichzelf of voor het bedrijf, maar vooral ook voor zijn mensen.”

Volgens Lyanne begint dat al bij zijn energie. “Hij is altijd ‘aan’. Hij praat snel, denkt snel, loopt snel. Maar nooit gehaast op een vervelende manier. Het is enthousiasme. Als hij ergens enthousiast over is, dan wil hij dat ook delen. Dan krijgen wij appjes met foto’s, updates en verhalen. Niet om te zeggen ‘kijk mij eens’, maar uit trots. Trots op wat ze vooral samen neerzetten.”

Een mensenmens, thuis én op het werk
Wat alle drie meteen noemen, is zijn aandacht. “Dat is echt zijn grootste kracht,” zegt Monique. “Hij luistert. Echt. Hij onthoudt alles. Of het nu over ons gaat, over medewerkers of over klanten. Als hij bijvoorbeeld weet dat ik een belangrijke afspraak heb gehad, komt hij er altijd op terug.”

Stefan herkent dat ook uit de tijd dat hij tijdelijk in het bedrijf werkte. “Hij wil overal weten wat er speelt. Dat loslaten vindt hij lastig,” zegt hij met een glimlach. “Maar dat komt omdat hij betrokken is. Hij wil weten hoe het met mensen en klanten gaat. Niet alleen hoe het zakelijk loopt, maar ook hoe iemand zich voelt.”

Volgens Lyanne maakt dat hem ook zo’n sterke leider. “Hij zet zichzelf nooit voorop. Hij denkt altijd: wat is goed voor het team? Wat is goed voor het bedrijf? Hoe kan de ander zich ontwikkelen? En dat voel je. Mensen voelen zich echt gezien.”

Opgroeien met ‘ga ervoor’
Thuis was het nooit rustig in de zin van saai. “Er gebeurde altijd wel iets,” vertelt Monique. “Maar wel op een fijne manier. Hij heeft ons echt meegegeven: zie uitdagingen, en als je een doel hebt, kom je er wel. Ga uitdagingen aan. En hij staat daar dan ook echt achter.”

Stefan herkent dat vooral in zijn keuze voor het leger. “Niet opgeven als het echt moeilijk wordt. Dat heb ik echt van hem geleerd. Als je zegt dat je iets gaat doen, dan doe je het ook. Punt uit.”

Voor Lyanne zit het vooral in vertrouwen. “Hij zal je nooit sturen in wat je moet doen. Je moet zelf nadenken. Zelf voelen wat bij je past. En hij staat dan achter je. Altijd. Onvoorwaardelijk.”

Familie en werk: geen strijd, maar schakelen
De balans tussen werk en gezin is er eentje waar Arend bewust mee omgaat.
“Doordeweeks is hij veel aan het werk,” zegt Monique. “Maar in het weekend is hij er echt. Dan is hij thuis. Dan maken we tijd voor elkaar.”

Lyanne vult aan: “Dat klopt. Dan gaan we wandelen, lunchen, echte één-op-één momenten.”

Stefan knikt. “En hij neemt ons ook mee in wat hij doet. Zeker nu met de verhuizing. We gaan samen kijken in het nieuwe pand. Hij laat zien wat er gebeurt. Dat maakt het ook óns verhaal.”

Nieuwleusen als volgende mijlpaal
Over de stap naar Nieuwleusen zijn ze het opvallend eens. “Het is een grote stap,” zegt Monique, “maar ook een hele bewuste. Hij denkt hier al lang over na. Het lijkt misschien alsof het allemaal snel gaat, maar dat is het niet.”

Lyanne ziet vooral de zorgvuldigheid. “Hij heeft overal mensen voor. Hij vraagt hulp, regelt alles met structuur. Alles om ervoor te zorgen dat het team door kan werken en klanten goed geholpen blijven worden.”

Stefan kijkt met trots. “Ik ben vooral trots op deze nieuwe ontwikkeling. Op het team. En natuurlijk op hem. Dat hij dit aandurft.”

Wat blijft, wat wordt doorgegeven
Als ze naar elkaar kijken, zien ze hem overal terug. “Stefan en ik zijn echt kinderen van Arend,” zegt Lyanne. “Druk, sociaal, altijd bezig. Monique is rustiger, meer mama. Maar we hebben allemaal datzelfde: klaarstaan voor anderen.”

“Ik sta dagelijks voor een groep,” zegt Monique. “Papa natuurlijk ook voor zijn team. We willen allebei echt iets kunnen betekenen. Er écht zijn voor anderen.”

De levenslessen zijn duidelijk. “Werk zien liggen en niet achteroverleunen,” zegt Stefan. “In jezelf geloven en uitdagingen aangaan,” zegt Monique, denkend aan zijn uitspraak: ‘Vake bu’j te bange’. “Onvoorwaardelijke liefde,” zegt Lyanne. “Hij gunt ons echt alle geluk en liefde en staat altijd voor zijn kinderen klaar. Dat onvoorwaardelijke houden hoop ik later ook door te mogen geven.”

Tot slot: wat gunnen ze hem in de reis richting Nieuwleusen?
Ze hoeven er niet lang over na te denken. “Gezondheid,” zegt Monique. “En dat hij zichzelf niet vergeet.” “Rust na de verhuizing,” zegt Lyanne. “Dat alles verloopt zoals hij het bedacht heeft en dat hij kan terugkijken en denken: dit hebben we met z’n allen bereikt.” Stefan glimlacht. “En dat hij trots blijft. Op het team. Op wat ze samen neerzetten. En klaar zijn voor de volgende bladzijde.”